CENAZE

                                                                           CENAZE  

    Evden acele etmeden çıktım. Üstüme gece karanlığı kıyafetlerimi giydim. Ezanın okunmasına daha vardı. Ben yorgundum. Dünden yorgundum. Beklediğim bir haberle mermer  heykele dönüşmüştüm. Şimdi üstümde simsiyah kıyafetlerle otobüs durağına gittim. İnsanların az uzağında sırtımı duvara verdim. Otobüsler geliyor, otobüsler gidiyordu. Kaldırımlardan sigaraların son nefesleri yükseliyordu. Aceleyle tüketilen sigaralar... Onu düşündüm. Son nefesinin sıcaklığını. Dünya atmosferine bırakılan son canlı örneği. Beyaz örtüye sarılan tütün rengi bedenine yeterince doyamamıştım. Otobüsüm beni çağırıyordu. İnsanları yutarcasına beni de içine aldı. Arkalara doğru ilerledim. Makine sesi aklımın çatlaklarına sızıyordu. Sesi engellemeye çalıştım. Ondan başka kimseye yer yoktu. Sallanan oyuncak kafalar otobüsle ritim tutuyordu. Birden altımızdan yükselerek etrafımıza saçılan o gürültüyle irkildim. Araç yavaşlayarak durdu. Otobüstekiler kafalarını kaldırıp etrafa bakınmaya başladılar. Şoför kapıyı açtı, inip arka tekere doğru hareket etti. Elini cebine atarak birini aradı. Meraklı gözlere dönerek otobüsün gidemeyeceğini en yakın durağa gitmemizi söyledi. Ben otobüsten fırladım. Yetişemeyeceğimi anladım. Ezan çoktan okunmaya başlamıştır. Geç kalıyordum. Telaş beynimin kıvrımlarından beni ele geçirdi. Durgunluğumu geride bıraktım. Koşuyordum, kaslarım yanana kadar koşuyordum, hücrelerim ölene kadar koşuyordum. Gözlerimin etrafı kararmaya başladı. Aklımda ondan eser kalmamıştı. Koştukça ufalıyordum. Çocukluğuma dönüyordum. Çerçevesiz parça parça resimler görüyordum. O çıkıyordu karşıma, duramıyordum. Onla beraber koşmalıyım zannediyordum. Toprağın onu yutmasını izlemem gerekirdi. Pek tabii ki gözyaşlarımı onun için tutuyordum. Bu benim ona karşı tek vazifemdi. Koşarken bir gövdeye çarptığımı fark ettim. Yere düştüm. Kafamı kaldırmaya başladığımda kaşımdan yanağıma akan sıcaklığı hissettim.